:: آشنایی با ملزومات شبكه
حتما همه شما تا به حال تجربه ی اتصال به اینترنت را داشته اید و كم و بیش اطلاعاتی راجع به این موضوع دارید. برای آشنایی بیشتر شما نكاتی هر چند مختصر در مورد شبكه و قطعات مورد نیاز در آن خواهیم گفت. همان طور كه می دانید اینترنت، متشكل از شبكه هایی است كه هر یك ازطریق مسیرهایی به دیگری متصل هستند. این مسیرها تبادل اطلاعات را میسر می سازند. اتصال به اینترنت به معنی دستیابی به این مسیرها است. حال برای این كه این شبكه ها كه شامل هزاران كامپیوتر هستند بتوانند به درستی با هم در ارتباط باشند به وسایل و قطعات ویژه ای مثل هاب، تكرار كننده، مسیریاب و ... نیاز است. اما برای اینكه بدانید وظیفه هر یك از این وسیله ها چیست ادامه ی مطلب را بخوانید. كابل BUS: در شبكه های محلی اترنت اولیه برای ارتباط از كابل كواكسیال استفاده می شد. (این كابل ها همان كابل هایی هستند كه برای اتصال آتن به تلویزیون استفاده می شوند و شما هم حتما دیده اید. ) این كابل از یك كامپیوتر به كامپیوتر دیگر رفته و تمام دستگاه ها را به هم متصل می كند. بنابراین هر سیگنالی كه در كابل Bus وجود دارد در تمام دستگاه ها قابل مشاهده است. این روش ساده ترین روش ایجاد شبكه ی كامپیوتری است. البته در ظاهر ساده به نظر می رسد اما در واقع پر از اشكال است. چون وقتی كه تعداد سیستم ها زیاد می شود، كار كابل كشی بسیار پر زحمت است. تازه وقتی بخواهید دستگاهی را از مدار خارج كنید و یا یك دستگاه جدید به شبكه اضافه كنید مشكلات ظهور می كنند. البته امروزه به ندرت می توانید یك شبكه محلی LAN پیدا كنید كه با كابل كواكسیال درست شده باشد. Hub : به طور خلاصه باید بگوییم هاب یك جعبه است كه دارای تعدادی ورودی بنام پورت (Port) می باشد. تعداد این ورودی ها بسته به تعداد كامپیوترهایی است كه می خواهیم در یك شبكه باشند. مثلا اگر در یك شركت تمام كامپیوترها در شبكه باشند، در هر طبقه یك هاب قرار می دهند و تمام دستگاه های آن طبقه با كابل به هاب مورد نظر وصل می شوند كه بعد هر كدام از این هاب ها به طریقی به كامپیوتر سرور متصل می شوند. اگر اطلاعاتی به داخل این جعبه آمد توسط كابل وارد تمام كامپیوترها می شود. شاید بگویید پس چه فرقی بین این روش و روش اولیه وجود دارد؟ در جواب باید گفت بزرگترین فرق در این است كه شما می توانید هر زمان كه بخواهید به راحتی یك كامپیوتر جدید را با اتصال به این جعبه به شبكه اضافه كنید و یا با خارج كردن كابل یك دستگاه از این جعبه آن را از شبكه خارج كنید بدون این كه كل شبكه تحت تاثیر قراربگیرد. اكثر هاب ها یك چراغ نمایشگر دارند كه نشان می دهد هر كابل به خوبی دستگاه را به شبكه متصل كرده است و یك چراغ دیگر وضعیتی را نشان می دهد كه 2 سیستم سعی می كنند در یك زمان اطلاعات را به اشتراك بگذارند و در نتیجه باعث تصادف داده ها (Data Collision) می شوند. به طور كلی هاب به دو دسته تقسیم می شود: 1.Active: این نوع هاب، سیگنال هایی را كه از درون آن می گذرند تقویت می كند. 2.Passive: این هاب هیچ عمل تقویتی روی سیگنال انجام نمی دهد و صرفا آن را از خود عبور می دهد. در مسافرت های طولانی زیاد بودن طول كابل باعث ضعیف شدن سیگنال می شود و با تقویت آن، قدرت اولیه را به آن برمی گرداند. نوع دیگر از هاب ها وجود دارد كه هوشمند نامیده می شود كه به مسئول شبكه اجازه كنترل از راه دور اتصالات را می دهد. تكرار كننده(Repeater): این وسیله در واقع نوع خاصی Hub است كه فقط دارای 2 پورت است. كار آن تقویت سیگنال های بین دو شبكه یا سگمنت های یك شبكه كه فاصله ی زیادی از هم دارند می باشد. مثل هاب های دارای 2 نوع Passive و Active می باشد. نوع اول علاوه بر سیگنال هر چیز دیگری حتی نویز (Noise: امواج ناخواسته كه به همراه سیگنال اصلی كه دارای اطلاعات است می باشند. مثلا در امواج صوتی نویز باعث افت كیفیت صدا و شنیدن اصوات اضافه می شود) را هم تقویت می كند. اما تكرار كننده ی نوع اكتیو سیگنال را قبل از ارسال بازدید كرده و چیزهای اضافه را خارج می كند و مثلا دیگر نویز را تقویت نمی كند. پل (Bridge): مثل تكراركننده دارای 2 پورت است و برای اتصال گروهی از كامپیوترها به كار می رود. تفاوت آنها در این است كه پل لیستی دارد كه نشان می دهد در هر سمت چه كامپیوترهایی قرار دارند و به بسته هایی (در اینترنت و هر شبكه ای اطلاعات برای اینكه فرستاده شوند به قطعات كوچكتری تقسیم می شوند، هر قطعه را بسته می نامیم) كه باید بطرف دیگر شبكه بروند اجازه ی عبور می دهد. سوئیچ (Switch): تقریبا مثل هاب است اما به جای 2 پورت دارای چندین پورت است. درون خود یك جدولی دارد و نشان می دهد كه جه سیستم هایی به هر پورت متصلند و بسته ها را به جایی كه باید بروند می فرستد. برخلاف هاب سیگنال ها فقط به درون پورتی كه باید بروند می روند نه به تمام پورت ها. جداول (و شبكه) باید به قدر كافی ساده باشند چرا كه فقط یك مسیر ممكن برای هر بسته وجود دارد. اگر دقت كرده باشید متوجه خواهید شد كه سوئیچ از هاب سریعتر است چون احتیاجی نیست كه هر پورت كل ترافیك ارسال و دریافت اطلاعات را متحمل شود و فقط آنچه كه مخصوص خود است را دریافت می كند. البته سوئیچ از پل هم سریعتر است و در ضمن گران تر از هر دوی آنها. بعضی از سوئیچ ها و پل ها می توانند برای اتصال شبكه هایی كه پروتكل های فیزیكی مختلفی دارند استفاده شوند. مثلا برای اتصال شبكه های اترنت یا شبكه TokenRing. هر دوی این شبكه ها می توانند به اینترنت متصل شوند. در شبكه TokenRing اطلاعات بع صورت نشانه (Token) هایی از یك كامپیوتر به كامپیوتر دیگر به صورت ستاره یا حلقه منتقل می شوند. شبكه اترنت را هم قبلا توضیح داده ایم. این قطعات به صورت ویژه هستند و در همه شبكه ها استفاده نمی شوند. مسیریاب (Router): مسیریاب از 2 یا چند پورت برای ورود و خروج اطلاعات تشكیل شده است در واقع كنترل ترافیك به عهده آنها می باشد. مسیریاب را می توان مرتب كننده ی هوشمند بسته ها نامید. همان طور كه از نامش پیدا است، بهترین مسیر را برای فرستادن قطعات به مقصد انتخاب می كند و چك می كند تا ببیند آیا بسته ها به مقصد رسیده اند یا نه. براساس مقصد داده ها، بسته ها از یك مسیریاب به مسیریاب دیگر از طریق بهترین راه فرستاده می شوند. این موضوع یاعث می شود تا به عنوان یك وسیله قدرتمند در شبكه های پیچیده مثل اینترنت استفاده شود. در واقع می توان اینترنت را به عنوان شبكه ای از مسیریاب ها توصیف كرد. انواع مسیریاب ها با جداول و پروتكل های مختلفی كار می كنند اما حداقل این كه هر مسیریاب در اینترنت باید با پروتكل TCP/IP كار كند. Brouter: این وسیله تركیبی از پل و مسیریاب می باشد/(Bridgt+Router). بسته های محلی می توانند از یك طرف شبكه به طرف دیگر با توجه به آدرس مقصد هدایت شوند حتی اگر از هیچ پروتكل ارسالی هم پیروی نكنند. بسته هایی كه دارای پروتكل مناسب هستند می تواند طبق مسیر خود به دنیای خارج از شبكه محلی فرستاده شوند. دروازه (Gateway): دلیل اصلی پیچیدگی موضوع در وازه ها از این حقیقت ناشی می شود كه این كلمه 2 عملكرد مختلف را توصیف می كند. یك نوع آن، یك شبكه را به یك شبكه یا دستگاه های مختلف دیگر ارتباط می دهد. مثلا یك شبكه از كامپیوترهایی كه به یك سیستم ابركامپیوتر IBM متصل هستند. كاربرد معمولی آن در گره (Node) یك شبكه می باشد كه امكان دستیابی به اینترنت و یا كامپیوترهای دیگر دریك شبكه پیچیده LAN را می دهد. در شبكه هایی كه بیش از یك دروازه وجود دارد معمولا یكی از آنها به عنوان دروازه ی پیش فرض انتخاب می شود. قبلا یك دروازه تقریبا شبیه به چیزی بود كه ما امروزه مسیریاب می نامیم. سرور پراكسی (Proxy Server): این سیستم بین یك سرور و یك كامپیوتر Work Station (یعنی كامپیوتری كه به كامپیوتر اصلی یا همان سرور متصل است ) برقرار است. ملموس ترین مثال در مورداینترنت، مرورگری كه شما با آن كار می كنید است. این مرورگر ظاهرا در حال برقراری ارتباط با یك سرور خارج از وب است اما درواقع به یك سرورپراكسی محلی متصل است. شاید بگویید این كار چه مزیت دارد؟ مزیت اول: این سیستم باعث افزایش سرعت دسترسی به اینترنت می شود. چون سرور پراكسی صفحات وبی كه قبلا باز شده اند را در حافظه ذخیره می كند، هنگامی كه شما به این صفحات احتیاج دارید به جای اینكه آن را از سایت اصلی و از محلی دور پیدا كنید به راحتی وبه سرعت آنها را از این دستگاه برمی دارید. حال ببینیم نحوه ی كار به چه صورت است. وقتی شما در یك شبكه ی محلی مثلا شبكه ی شركت می خواهید به یك سرویس دهنده در شبكه دسترسی داشته باشید، یك درخواست از كامپیوتر شما به سرور پراكسی (سرویس دهنده ی پراكسی) فرستاده می شود. سرور پراكسی با سرور اصلی در اینترنت ارتباط برقرار می كند و سپس سرور پراكسی اطلاعات را از سرور اینترنت به كامپیوتر شما درون شبكه شركت می فرستد و در ضمن یك كپی از این اطلاعات در سرور پراكسی ذخیره می شود. مزیت دوم: با كمی دقت می بینید كه سرور پراكسی به عنوان یك واسطه بین شبكه ی اینترنت و شبكه ی شركت شما عمل می كند. به عبارتی باعث امنیت در شبكه ی داخلی شركت می شود. چون به جای اینكه چندین كامپیوتر در شبكه داخلی به اینترنت متصل باشند فقط یك سرور پراكسی با اینترنت در ارتباط است. امنیت شبكه از لحاظ ویروس و هك شدن... تا حدود زیادی تامین می شود. اما این چگونه انجام می شود؟ معمولا در شركت ها برای محافظت از شبكه ی خود از دیواره های آتش (Firewalls) استفاده می كنند. دیواره های آتش به كاربر در شبكه امكان می دهند به اینترنت دسترسی داشته باشد، ولی جلوی هكرها و هر كس در اینترنت كه می خواهد به شبكه آن شركت دسترسی داشته باشد و باعث خسارت شود را می گیرند. دیواره های آتش مجموعه ای از سخت افزارها و نرم افزارهایی مثل مسیریاب ها، سرویس دهنده ها و نرم افزارهای مختلف هستند. انواع مختلفی دارند و بسته به كاربردشان می توانند ساده و یا پیچیده باشند
:: نوع مطلب : سخت افزار ,

:: نوشته شده توسط : حسینی در چهارشنبه 17 خرداد 1385 و ساعت 06:06 ق.ظ

:: ویرایش شده در - و ساعت -

لینك ثابت   نظرات ( )

:: آیا می خواهید CPU بخرید

پروسسور یا CPU قلب یك كامپیوتر است. جدیدترین CPU اگر چه سریعترین است گرانترین CPU هم  هست هر چند كارایی یك كامپیوتر بوسیله CPU آن شناخته میشود مثلاً می گویند این كامپیوتر پنتیوم 4 یا 3 است ولی این به تنهایی بازتاب كارایی یك كامپیوتر نیست زیرا این كمیت فقط سرعت پروسسور را نشان می دهد و نه كارایی كل كامپیوتر كه اجزای مهم دیگری غیر از CPU دارد.

مثلاً یك كامپیوتر كه در حال اجرای چند نرم افزار حجیم و سنگین است و پروسسور پنتیوم 4 آن 2400 گیگا هرتز است ممكن است اطلاعات را خیلی سریع پردازش كند اما همیشه منتظر هارد دیسك است كه یك قطعه كندتر است می ماند معنی این جمله آن است كه پروسسور برای انتقال اطلاعات بیشتر وقت خود را در یك انتظار بیهوده می گذراند بنابراین این پروسسور پنتیوم 4 ممكن است 50 درصد سریع تر از همتای 1600GHz خود در پردازش اطلاعات باشد در حالیكه همه اجزای دو كامپیوتر یكسان باشند بنابراین اختلاف در كارایی دو كامپیوتر ممكن است فقط 8 تا 10 درصد باشد.

بنابراین بهترین انتخاب چیست؟

اساساً هرگز نباید بدنبال بهترین و گرانترین بود بله درست است. مگر اینكه عالیترین كارایی چیزی است كه دقیقاً لازم دارید. جدیدترین پروسسور و قطعات كامپیوتر اگرچه بهترین كارایی را دارد اما از نظر قیمت اختلاف بسیار زیادی با نمونه كندتر خود دارد بعلاوه زمانیكه یك پروسسور جدید راهی بازار شود نمونه قبلی آن یك افت قیمت خواهد داشت  بر اساس این حقایق با یك حساب سرانگشتی برای پیدا كردن یك پروسسور سریع  و در دسترس  پروسسوری را انتخاب كنید كه حدود 3 ماه قبل ( شاید برای ایران بیش از این زمان لازم باشد ) وارد بازار شده است این به شما اجازه می دهد كه یك پروسسور پیشرفته با قیمت مناسب تهیه كنید.

اكنون چه پروسسورهایی در دسترس هستند؟

پروسسورهای كامپیوترهای امروزی كه ساخت كارخانه اینتل هستند شامل اینتل پنتیوم 4 و سلرون هستند. پنتیوم 4 كه انتهای كارایی را عرضه می كند و سلرون كه سطح كارایی پایین تری دارد.

پروسسورها با سرعتهای مختلفی بر حسب گیگا هرتز ( معادل یك میلیارد هرتز یا یك میلیارد سیكل در ثانیه است) برای پنتیوم 4 سرعت از 1.4 گیگا هرتز تا 2.53 گیگا هرتز متغییر است و برای سلرون سرعت از 0.85 گیگا هرتز تا 1.8 گیگا هرتز متغییر است

پنتیوم 4 یا سلرون: 

سئوال بهتر برای پرسیدن این است: آیا یك پنتیوم 4 می تواند كاری انجام دهد كه یك سلرون نمی تواند انجام دهد؟ جواب منفی است. یك سلرون هر كاری را كه یك پنتیوم 4 انجام می دهد می تواند انجام دهد فقط نه به همان سرعت حتی برای یك پنتیوم 1.7 گیگا هرتز و یك سلرون 1.7 گیگا هرتز پنتیوم 4 سریعتر است 

آیا تفاوت وقتی كه از تمام قدرت كامپیوتر استفاده می شود مشخص می شود؟ 

پاسخ مثبت است و شما متوجه تفاوت سرعت اندكی می شوید اما تفاوت زمانی چندانی برای انجام یك عمل مشخص مشاهده نمی شود. و به این دلیل اگر یك سلرون بخرید مقدار قابل توجهی در بودجه خود صرفه جویی كرده اید. 

چند پیشنهاد: 

به خاطر داشته باشید اگر شما درگیر حجم زیادی از كارهای گرافیكی مانند شبیه سازی 3 بعدی، ویرایش، فیلم یا بازیهای كامپیوتری هستید  باید یك پنتیوم 4 همراه با مقدار زیادی  RAM بخرید اگر تمام كاری كه شما انجام می دهدید شامل تایپ چند نامه، گشت گذار در اینترنت یا حتی هر چند وقت یكبار بازیهای كامپیوتری است یك سلرون برای شما كافی است

:: نوع مطلب : سخت افزار ,

:: نوشته شده توسط : حسینی در چهارشنبه 17 خرداد 1385 و ساعت 05:06 ق.ظ

:: ویرایش شده در - و ساعت -

لینك ثابت   نظرات ( )

:: اسمبل کردن

اگر شما یك اتومبیل مثلاً از كمپانی فورد بخرید انتظار دارید كه شاسی بدنه موتور گیربكس ساخت كمپانی فورد باشد یا لا اقل اختصاصاً برای كمپانی فورد ساخته شده مونتاژ شوند شركتهای كامپیوتری كامپیوترهایی را تحویل شما می دهند این كامپیوترها از قطعاتی تشكیل شده اند كه هر یك ساخت یك كمپانی است و آنها فقط كامپیوتر شما را اسمبل (مونتاژ) كرده اند.

بیشتر قطعات كامپیوتری در آمریكا اختراع می شوند ولی تولید آنها در سراسر جهان صورت می گیرد و این گستردگی از هیچ قاعده ای پیروی نمی كند. كشورهای مختلف هر كدام یكسری قطعات خاص را تولید می كنند كمپانی های آمریكایی cpu را می سازند ( Intel, AMD ) مادربردها از تایوان می آیند. هارد دیسكها در سنگاپور یا هندوستان ساخته می شوند. حافطه های RAM معمولاً در كره ساخته می شوند و یك دو جین كارخانه چینی به تولید كیس مشغول هستند.کامپیوتر و اینتر نت

قطعات محتلف با پیچها و كابلهای مورد نیاز ارائه می شوند كه برای اسمبل كردن لازم هستند شما می توانید این قطعات را بخرید و كامپیوتر خود را اسمبل كنید. تنها وسیله لازم برای اسمبل كردن كامپیوتر پیچ گوشتی است و شما با چند ساعت مطالعه دفترچه راهنما می توانید آن را اسمبل كنید البته سرعت شما در برابر كسی كه این عمل را به صورت حرفه ای انجام می دهد بسیار كمتر خواهد بود.

ساخت یك كارگاه ساخت چیپ ست برای اینتل یك میلیارد دلار خرج بر می دارد و از پیشرفته ترین تكنولوژیها استفاده می شود سپس این چیپ ست ( كه ممكن است CPU پنتیوم 4 باشد ) داخل سلفون بسته بندی می شود و به فروشگاه هها ارسال می شود. برای نصب یك CPU روی مادربرد اهرم كنار سوكت CPU را روی مادربرد بلند كنید و CPU را جا بزنید قسمت مارك شده روی CPU را با قسمت مشابه روی سوكت مطابقت دهید و اهرم سوكت را ببندید.

در حدود 12 پیچ مادربرد را به كیس متصل می كنند. چهار پیچ هر یك از درایوها را به كیس متصل می كنند. هر یك از مادربردها شكل خاص خود را دارند و با یكدیگر اشتباه نمی شوند ( به غیر از كابل فلاپی درایو كه برای اولین بار ممكن است اشتباه شود) و علت آن این است كه كلیه قطعات كامپیوتر و كابلهای آن بر اساس یك استاندارد جهانی ساخته می شوند با انواع دیگر قابل تعویض هستند.

راههای ارتباطی بین قطعات اگر سرعت تغییر نكند به همان شكل باقی می مانند باس ارتباطی PCI  برای یك دهه است كه بدون تغییر باقی مانده است كی برد از زمانیكه كامپیوتر اختراع شده است عملاً تغییری نكرده است، هر چند اجزایی كه در سرعت نقش اساسی را ایفا می كنند تغییر كرده اند.

از آن جمله می توان به موارد زیر اشاره كرد:

  • هر چه CPU ها سریعتر می شوند ولتاژ كارشان كمتر، سرعت كلاك آنها بیشتر و احتمالاً تعداد پینهای بیشتری خواهند داشت و احتیاج به سوكتهای جدید دارند. 

  • چیپ های حافطه سریعتر می شوند تا بسته های اطلاعاتی را با سرعت بیشتری به مادربرد انتقال دهند. همانند CPUها آنها با هر تولید جدید ولتاژ كمتری احتیاج دارند سرعت كلاك بیشتری دارند و تعداد پینهای بیشتری دارند. 

  • كارتهای ویدیویی یك اسلات AGP مخصوص خود دارند هر چند استانداردهای AGP با 3 استاندارد آمده اند در هر محصول جدید حداكثر سرعت دو برابر شده است اما ولتاژ از 3.3 ولت تا 1.5 ولت و بالاخره 0.8 ولت رسیده است سه ساختار مختلف برای این سوكتها موجود است اگر شما یك كارت گرافیك 1.5 ولتی را به یك سوكت 3.3 ولتی متصل كنید كارت و مادربرد هر دو را خواهید سوزاند البته بعضی از مادربردها بیش از یك استاندارد را قبول می كنند. 

  • هارد دیسكهای جدید سرعت بالا ( Ultra DMA ) را ساپورت می كنند. یك هارد دیسك جدید مادربرد قدیمی را حس می كند و یك مادربرد جدید یك هارد قدیمی را می شناسد و انتقال اطلاعات در هر یك از این شرایط در سرعت پایینی كه هر دو بتوانند ساپورت كنند انجام می گیرند. 

بنابراین اگر در فكر ارتقا سیستم باید به این نكات توجه داشته باشید و بدانید كه ممكن است با ارتقا یك یا دو قطعه نتوانید به آنچه می خواهید برسید و خریدن یك سیستم جدید مقرون به صرفه تر باشد

:: نوع مطلب : سخت افزار ,

:: نوشته شده توسط : حسینی در چهارشنبه 17 خرداد 1385 و ساعت 05:06 ق.ظ

:: ویرایش شده در - و ساعت -

لینك ثابت   نظرات ( )

:: نحوه انتخاب یك مادربرد
انتخاب مادربرد، یكی از تصمیمات مهم در زمان تهیه و یا ارتقاء یك كامپیوتر است. انتخاب فوق ، علاوه بر تأثیر مستقیم بر عملكرد فعلی سیستم ، بیانگر انعطاف سیستم در زمان ارتقاء نیز می باشد. قابلیت های فعلی یك كامپیوتر و پتانسیل های ارتقاء آن در آینده ، جملگی به نوع مادربرد انتخابی بستگی خواهد داشت.

امروزه بر روی مادربردها ، پورت های پیشرفته ای نظیر ( Fireware)IEEE 1394و یا USB 2/0 و حتی كارت های ( تراشه ) صدای شش كاناله و كنترل های RAID وجود داشته كه می توان از آنان در زمان ارتقاء سیستم و بدون نیاز به نصب امكانات جانبی دیگر ، استفاده بعمل آورد.

درزمان انتخاب یك مادربرد همواره سوالات متعددی در ذهن تهیه كننده ( خریدار ) مطرح می گردد: مادربردها چگونه با یكدیگر مقایسه می گردند ؟ پارامترها ی سنجش و وزن هر كدام چیست؟ ( پردازنده ها ، نوع تراشه ها ، نحوه ارتباط با دستگاههای ذخیره سازی)

معیار انتخاب یك مادربرد چیست ؟ Chip set های یك مادربرد بیانگر چه واقعیت هائی می باشند ؟ امكانات یك مادربرد چه تاثیراتی را در حیات فعلی و آتی سیستم بدنبال خواهد داشت؟ میزان كارایی و كیفیت یك سیستم تا چه میزان وابسته به پتانسیل های مادربرد می باشد ؟ موارد فوق ، نمونه سوالاتی است كه در زمان انتخاب یك مادربرد در ذهن تهیه كنندگان مطرح می گردد.

در این مقاله قصد داریم به برخی از پرسش های متداول در زمینه انتخاب یك مادربرد پاسخ داده و از این رهگذر با ضوابط و معیارهای انتخاب صحیح یك مادربرد بیشتر آشنا شویم.

جایگاه مادربرد
مادربرد ، پردازنده و حافظه سه عنصرحیاتی در كامپیوتر بوده كه در زمان انتخاب مادربرد، سرنوشت پردازنده و حافظه نیز بنوعی رقم خواهد خورد. انتخاب مناسب یك مادربرد از جمله تصمیمات مهمی است كه دامنه آن گریبانگیر تجهیزات سخت افزاری دیگر نیز خواهد شد.

انتخاب یك مادربرد قدیمی و از رده خارج ( ولو اینكه در حال حاضر پاسخگوی نیازها و خواسته ها باشد ) می تواند زمینه بروز مسائل متعددی در ارتباط با ارتقاء و افزایش توان عملیاتی كامپیوتر در آینده را بدنبال داشته باشد. فراموش نكنیم ما كامپیوتر را نه بخاطر خود بلكه بخاطر اجرای برنامه ها ( در حال حاضر و آینده ) تهیه می نمائیم.

ویژگی ها ی مهم
از مهمترین ویژگی های مرتبط با مادربرد، می توان به موارد زیر اشاره نمود :
Chip Set مادربرد ، عملیاتی حیاتی و مهم نظیر روتینگ داده از هارد دیسك به حافظه و پردازنده را انجام و این اطمینان را بوجود می آورد كه تمامی دستگاههای جانبی و كارت های الحاقی ، قادر به گفتگو ( ارتباط) با پردازنده می باشند. تولید كنندگان مادربردها ، با افزدون چیپ ست های متفاوت بر روی مادر برد تولیدی خود نظیر كنترلر RAID و پورت های Fireware ، قابلیت ها ی مادربرد تولیدی خود نسبت به سایر محصولات مشابه را نشان می دهند.

چیپ ست های موجود بر روی یك مادربرد ، باعث اعمال محدودیت در رابطه با انتخاب نوع پردازنده ، حافظه و سایر تجهیزات جانبی دیگر نظیر كارت گرافیك ، كارت صدا و پورت های USB 2/0 می گردد. ( برخی از امكانات فوق نظیر كارت صدا ، می تواند بعنوان پتانسیل های ذاتی همراه مادربرد ارائه گردد)

اغلب مادر بردهائی كه از یك نوع مشابه Chip set استفاده می نمایند ، ویژگی های متعارفی را به اشتراك گذاشته ( به ارث رسیده از Chip set) و كارآئی آنان در اكثر موارد مشابه می باشد.

آگاهی از نوع پردازنده ، حافظه ، سرعت كنترل كننده IDE ، كارت گرافیك و صدا ، می تواند كمك مناسبی در خصوص انتخاب مادربرد را ارائه نماید (خصوصا> در مواردیكه از Chip set مشابه استفاده می گردد ).

پردازنده : تولید كنندگان مادربرد در برخی حالات ، فهرست مادربردهای تولیدی خود را بر اساس نوع سوكتی كه مادربرد حمایت می نماید ، ارائه می نمایند. مثلا سوكت 478 برای P4 و سوكت A برای Athlon

در اكثر كاربردهای تجاری ، كاربران تفاوت مشهودی را در ارتباط با سرعت بین دو پردازنده Athlon و P4 مشاهده نمی نمایند در حالیكه ممكن است تفاوت قیمت آنان مشهود باشد. بهرحال نوع و سرعت پردازنده ای كه می تواند همراه یك مادر برد استفاده شود ، یكی از نكات مهم در رابطه با انتخاب مادربرد است.

حافظه : امروزه اكثر مادربردها از حافظه های SDRam DDR (Double Date Rate) استفاده می نمایند. البته هنوز مادر بردهائی نیز وجود دارد كه از RDRAM یا Rambus استفاده می نمایند. (تعداد این نوع از مادربردها اندك است)

حافظه های DDR دارای سرعت های مختلفی بوده و پیشنهاد می شود كه سریعترین نوعی را كه مادربرد حمایت می نماید ، انتخاب گردد.

تولید كنندگان مادربرد، حافظه های DDR را بر اساس سرعت Clock و یا پهنای باند تقسیم می نمایند. سرعت این نوع از حافظه ها ( DDR ) به ترتیب از كندترین به سریعترین نوع، بصورت زیر می باشد:
DDR333)PC2700)
DDR266 ) PC2100)
DDR200 ) aka PC1600) DDR400)PC3200)


بردهایی كه از RDRAM استفاده می نمایند دارای Chip set اینتل 850 یا 850E می باشند.
این نوع از حافظه ها ( RDRAM ) می بایست بمنظور افزایش كارآئی ، بصورت زوج بر روی مادربرد استفاده شده و اسلات های خالی توسط CRIMM تكمیل (پر) گردند•حافظه ها ی RDRAM، قادر به تامین پهنای باند بالای مورد نیاز برنامه هائی با حجم عملیات سنگین در ارتباط با حافظه، می باشند.( برنامه های ویرایش فیلم های ویدیوئی و یا بازیهای سه بعدی گرافیكی)

قیمت حافظه های RDRAM نسبت به حافظه های DDR دو برابر است.
حافظه های RDRAM در حال حاضر با دو سرعت متفاوت ارائه می گردند : PC800 و PC1066• در صورت انتخاب پردازنده ای از نوع P4 كه بر روی BUS با سرعت 533 مگاهرتز اجراء می گردد، سرعت بیشتر پردازنده معیار اصلی انتخاب قرار گیرد. در زمان انتخاب حافظه ، می بایست تعداد سوكت های DIMM و RIMM موجود بر روی مادربرد بهمراه حداكثر حافظه قابل نصب بر روی آن دقیقا> بررسی گردد.

صدا و گرافیك: اكثر مادربردهای موجود دارای كارت صدا بوده و بندرت می توان مادربردی را یافت كه فاقد این قابلیت باشد. آخرین مدل مادر بردها دارای چیپ ست دیجیتالی صدای 6 كاناله بوده كه برای بازی ها و فایل های MP3 مناسب تر می باشد. در صورتیكه قصد نصب یك كارت صدا بر روی مادر برد بمنظور افزایش كیفیت صدا وجود داشته باشد ، می توان با استفاده از Jumper و یا BIOS سیستم ، كارت صدای موجود بر روی مادربرد (OnBoard) را غیر فعال و از كارت صدای مورد نظر خود استفاده نمود.

در صورتیكه بخواهیم از بازی های كامپیوتری استفاده نمائیم كه دارای گرافیك سه بعدی می باشند ، می بایست كارت گرافیك موجود بر روی مادربرد را غیرفعال و یك كارت گرافیك متناسب با نوع نیاز را بر روی مادر برد نصب نمود. در این رابطه لازم است به این نكته دقت شود كه مادربرد انتخابی دارای اسلات AGP باشد. امروزه اكثر كارت های گرافیكی موجود از اسلات AGP بمنظور ارتباط با كامپیوتر استفاده می نمایند.

نحوه ارتباط با دستگاههای ذخیره سازی: اكثر مادربردها، با استفاده از یك كنترلر IDE از درایوهای ATA/100 یا ATA/133 پشتیبانی می نمایند. بر اساس مطالعات انجام شده، تفاوت بین دو استاندارد فوق، بسیار ناچیز بوده و این امر نمی تواند تاثیر چندانی در رابطه با انتخاب یك مادربرد را داشته باشد
:: نوع مطلب : سخت افزار ,

:: نوشته شده توسط : حسینی در چهارشنبه 17 خرداد 1385 و ساعت 05:06 ق.ظ

:: ویرایش شده در - و ساعت -

لینك ثابت   نظرات ( )

:: انواع كابل در شبكه های كامپیوتری

انواع كابل در شبكه های كامپیوتری
امروزه از كابل های مختلفی در شبكه ها استفاده می گردد .نوع و  سیستم كابل كشی استفاده شده در یك شبكه بسیار حائز اهمیت است . در صورتی كه قصد داشتن شبكه ای را داریم كه دارای حداقل مشكلات باشد و بتواند با استفاده مفید از پهنای باند به درستی خدمات خود را در اختیار كاربران قرار دهد ، می بایست از یك سیستم كابلینگ مناسب ، استفاده گردد . در زمان طراحی یك شبكه می بایست با رعایت مجموعه قوانین موجود در خصوص سیستم كابلینگ، شبكه ای با حداقل مشكلات را طراحی نمود .با این كه استفاده از شبكه های بدون كابل نیز در ابعاد وسیعی گسترش یافته است ، ولی هنوز بیش از 95 درصد سازمان ها و موسسات از سیستم های شبكه ای مبتنی بر كابل، استفاده می نمایند .

ایده های اولیه   
ایده مبادله اطلاعات به صورت دیجیتال ، تفكری جدید در عصر حاضر محسوب می گردد. درسال 1844 فردی با نام "ساموئل مورس"   ، یك پیام را  از Washington D.C به Baltimore و با استفاده از اختراع جدید خود (تلگراف)، ارسال نمود . با این كه از آن موقع زمانی زیادی گذشته است و ما امروزه شاهد شبكه های كامپیوتری بزرگ و در عین حال پیچیده ای می باشیم ولی می توان ادعا نمود كه اصول كار ، همان اصول و مفاهیم گذشته است .
كدهای مورس ، نوع خاصی از سیستم باینری می باشند  كه از نقطه و خط فاصله با تركیبات متفاوت به منظور ارائه حروف و اعداد ، استفاده می نماید . شبكه های مدرن داده از یك و صفر ، استفاده می نمایند . بزگترین تفاوت موجود بین سیستم های مدرن مبادله اطلاعات و سیستم پیشنهادی "مورس " ، سرعت مبادله اطلاعات در آنان است.تلگراف های اواسط قرن 19 ، قادر به ارسال چهار تا پنج نقطه و یا خط فاصله در هر ثانیه بودند ، در حالی كه هم اینك كامپیوترها  با سرعتی معادل یك گیگابیت در ثانیه  با یكدیگر ارتباط برقرار می نمایند (ارسال  1،000،000،000 صفر و یا یك در هر ثانیه).
تلگراف و تله تایپ رایتر ، پیشگام  مبادله داده می باشند . در طی سی و پنج سال اخیر همه چیز با سرعت بالا و غیرقابل تصوری تغییر نموده است. ضرورت ارتباط كامپیوترها با یكدیگر و  با سرعت بالا ، مهمترین علل پیاده سازی تجهیزات شبكه ای سریع ، كابل هائی با مشخصات بالا و سخت افزارهای ارتباطی پیشرفته است . 

پیاده سازی تكنولوژی های جدید شبكه
اترنت در سال 1970 توسط شركت زیراكس و در مركز تحقیقات Palo Alto در كالیفرنیا پیاده سازی گردید . در سال 1979 شركت های DEC و اینتل با پیوستن به زیراكس ،  سیستم اترنت را برای استفاده عموم ، استاندارد نمودند . اولین مشخصه استاندارد در سال 1980 توسط سه شركت فوق و با نام Ethernet Blue Book ارائه گردید . ( استاندارد DIX ) .
اترنت یك سیستم ده مگابیت در ثانیه است ( ده میلیون صفر و یا یك در ثانیه)  كه از یك كابل كواكسیال بزرگ  به عنوان ستون فقرات و  كابل های كواكسیال كوتاه  در فواصل 5 / 2 متر به منظور ایستگاههای كاری استفاده می نماید . كابل كواكسیالی كه به عنوان ستون فقرات استفاده می گردد ، Thick Ethernet و یا 10Basee5 نامیده می شود كه در آن  10 به سرعت انتقال اطلاعات در شبكه اشاره داشته ( 10 مگابیت در ثانیه ) و واژه Base نشاندهنده سیستم Base band است . در سیستم فوق ، از تمامی پهنای باند به منظور انتقال اطلاعات استفاده می گردد . در Broad band   به منظور استفاده همزمان ، پهنای باند به كانال های متعددی تقسیم می گردد . عدد 5 نیز شكل خلاصه شده ای برای نشان دادن حداكثر طول كابلی است كه می توان استفاده نمود ( در این مورد خاص 500 متر ) .
موسسه IEEE در سال 1983 نسخه رسمی استاندارد اترنت را با نام IEEE 802.3  و در سال 1985 ، نسخه شماره دو را با نام IEEE 802.3a ارائه نمود . این نسخه با نام Thin Ethernet  و یا 10Base2  معروف گردید. ( حداكثر طول كابل 185 متر می باشد و عدد 2 نشاندهنده این موضوع است كه طول كابل می تواند تا مرز 200 متر نیز برسد )
از سال 1983 تاكنون ، استانداردهای متفاوتی ارائه شده است كه یكی از اهداف مهم آنان ، تامین پهنای باند مناسب به منظور انتقال اطلاعات است . ما امروزه شاهد رسیدن به مرز گیگابیت در شبكه های كامپیوتری می باشیم .

كابل های (UTP (Unshielded Twisted Pair
كابل UTP یكی از متداولترین كابل های استفاده شده در شبكه های مخابراتی و كامپیوتری است . از كابل های فوق ، علاوه بر شبكه های كامپیوتری در سیستم های تلفن نیز استفاده می گردد ( CAT1 ). شش نوع كابل UTP  متفاوت وجود داشته كه می توان با توجه به نوع شبكه و اهداف مورد نظر از آنان استفاده نمود . كابل CAT5 ، متداولترین نوع كابل UTP محسوب می گردد .

مشخصه های كابل UTP
با توجه به مشخصه های كابل های UTP ، امكان استفاده ، نصب و  توسعه سریع و آسان آنان ، فراهم می آورد . جدول زیر انواع كابل های UTP را نشان می دهد :

 موارد استفاده

سرعت انتقال اطلاعات

گروه

 سیستم های قدیمی تلفن ، ISDN و مودم

حداكثر تا یك مگابیت در ثانیه

CAT1

شبكه های Token Ring

حداكثر تا چهار مگابیت در ثانیه

CAT2

شبكه های Token ring و 10BASE-T

حداكثر تا ده مگابیت در ثانیه

CAT3

شبكه های Token Ring

حداكثر تا شانزده مگابیت در ثانیه

CAT4

 اترنت ( ده مگابیت در ثانیه ) ، اترنت سریع ( یكصد مگابیت در ثانیه ) و شبكه های Token Ring ( شانزده مگابیت در ثانیه )

حداكثر تا یكصد مگابیت در ثانیه

CAT5

شبكه های Gigabit Ethernet

حداكثر  تا یكهزار مگابیت در ثانیه

CAT5e

شبكه های Gigabit Ethernet

حداكثر  تا یكهزار مگابیت در ثانیه

CAT6

توضیحات :

  • تقسیم بندی هر یك از گروه های فوق بر اساس نوع كابل مسی و  Jack انجام شده است .

  • از كابل های  CAT1 ، به دلیل عدم حمایت ترافیك مناسب،  در شبكه های كامپیوتری استفاده نمی گردد .

  • از كابل های گروه   CAT2, CAT3, CAT4, CAT5  و CAT6 در شبكه ها استفاده می گردد .كابل های فوق ،  قادر به حمایت از ترافیك تلفن و شبكه های كامپیوتری می باشند .

  •  از كابل های CAT2 در شبكه های Token Ring استفاده شده و سرعتی بالغ بر 4 مگابیت در ثانیه را ارائه می نمایند .

  • برای شبكه هائی با سرعت بالا ( یكصد مگا بیت در ثانیه )  از كابل های CAT5 و برای سرعت ده مگابیت در ثانیه از كابل های CAT3 استفاده می گردد.

  •  در كابل های CAT3 ,CAT4 و CAT5 از چهار زوج كابل مسی استفاده شده است . CAT5  نسبت به CAT3  دارای تعداد بیشتری پیچش در هر اینچ می باشد . بنابراین این نوع از كابل ها سرعت و مسافت بیشتر ی را حمایت می نمایند .

  • از كابل های CAT3 و CAT4 در شبكه هایToken Ring استفاده می گردد .

  • حداكثر مسافت در  كابل های  CAT3 ، یكصد متر است .

  • حداكثر مسافت در كابل های  CAT4 ، دویست متر است .

  • كابل CAT6 با هدف استفاده در شبكه های اترنت گیگابیت طراحی شده است . در این رابطه استانداردهائی نیز وجود دارد كه امكان انتقال اطلاعات گیگابیت بر روی كابل های CAT5 را فراهم می نماید( CAT5e ) .كابل های CAT6 مشابه كابل های CAT5 بوده ولی بین 4 زوج كابل آنان از یك جداكننده فیزیكی به منظور كاهش پارازیت های الكترومغناطیسی استفاده شده و سرعتی بالغ بر یكهزار مگابیت در ثانیه را ارائه می نمایند

:: نوع مطلب : شبکه های محلی ,

:: نوشته شده توسط : حسینی در چهارشنبه 17 خرداد 1385 و ساعت 05:06 ق.ظ

:: ویرایش شده در - و ساعت -

لینك ثابت   نظرات ( )

:: مطالب پیشین
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو