:: کارت گرافیک

سه وسیله در یك كارت ویدیویی:

كارت گرافیك شما به اندازه صفحه نمایش شما مهم است و بیشتر مواقع نادیده گرفته می شود در طول سالهای 1999 تا كنون كیفیت كلی كارتهای گرافیكی ارتقا یافته است قبل از آن تولیدات كم قابلیتی در بازار بود این مقاله را دنبال كنید تا در مورد كارتهای گرافیك كامپیوتر خود بیشتر بدانید یك كارت گرافیك اصولاً یك رابط یا یك كارت قابل تعویض یا قابل توسعه در كامپیوتر شما است بنابراین می تواند با یك كارت دیگر جایگزین شود ( مادر برد باید دارای اسلات AGP باشد ) كارت گرافیك همچنین می تواند به صورت onboard باشد كه در كامپیوترهای شخصی lap top یا مادربردهای عمومی تر استفاده می شود كه قابل تعویض نیستند. بنده یك دلیل روشن برای یك كارت گرافیك قابل تعویض در كامپیوتر خود دارم هر چند یك مادربرد مدرن می تواند دارای یك چیپ ست گرافیكی عالی باشد شما فقط باید بدانید كدام یك!

بدون توجه به اینكه آیا كارت گرافیكی onboard یا قابل تعویض است رابط گرافیكی از سه قسمت تشكیل شده است:

  • یك چیپ ست گرافیكی با ماركهای معتبر ( ATI , Matrox , Nivadia , S3 , Intel نامهای شناخته شده در زمینه هستند ) چیپ ست گرافیكی سیگنلهایی را كه مانیتور باید از یك تصویر دریافت كند می سازد.
  • انواعی از RAM ( كه انواع معمول آنها مانند: EDO , SGRAM یا VRAM هستند) حافظه RAM برای اینكه بتواند تصویر كامل صفحه نمایش را در هر لحظه بخاطر بیاورد لازم است. كارت گرافیك ممكن است از حافظه اصلی مادر برد استفاده كند.
  • یك RAMDAC چیپی كه سیگنالهای دیجیتال را به آنالوگ تبدیل می كند اگر شما از مانیتورههای FLAT PANEL دیجیتال استفاده می كنید احتیاجی به تابع RAMDAC ندارید

كارت گرافیكی CPU  را پشتیبانی می كند:

كارت گرافیك یك تابع پشتیبانی برای CPU دارد و آن پروسسوری مانند CPU  است. اگر چه این پروسسور اختصاصاً برای كنترل تصویر صفحه نمایش ساخته شده است.

 

 

شما می توانید كامپیوتری بسازید كه چیپ كنترل گرافیكی را نداشته باشد و وظیفه آن را به عهده CPU بگذارید. ولی CPU دائماً اشغال خواهد شد و نرم افزاری را اجرا می كند كه باید تصویر مانیتور را تولید كند.

رم در كارت گرافیك :

كارتهای گرافیك معمولاً مقدار معینی RAM دارند كه به آن فریم بافر هم گفته می شود امروزه كارتهای گرافیك مقدار زیادی رم دارند اما قبل از آن مهم است كه بدانیم:

  • چه میزان RAM ؟ این برای عمق رنگ در رزولوشن بالا اهمیت دارد.
  • چه نوع RAM ? این برای سرعت بالا لازم است

رم گرافیكی برای نگهداری تصویر بزرگ مانیتور در حافظه لازم است. CPU اطلاعاتش را به كارت گرافیك می فرستد. پروسسور كارت گرافیك یك تصویر برای مانیتور می سازد و آن را در RAM گرافیك ذخیره می كند. این تصویر یك bitmap بزرگ است. برای update مداوم تصویر مانیتور استباده می شود

مقدار RAM:

كارت گرافیكهای قدیمی تر معمولاً دارای 1و 2و4 مگابایت حافظه یا بیشتر بودند. واقعاً چقدر حافظه لازم است؟ حداقل احتیاج میزان رزولوشنی است كه روی مانیتورتان می خواهید. برای یك استفاده دو بعدی معمولی رنگهای 16 بیت كافی است. اجازه بدهید نگاهی به میزان RAM لازم برای رزولوشنهای مختلف بیندازیم:

 

Resolution

Bit map size with 16 bit colors

Necessary RAM on the video card

640 x 480

614,400 bytes

1 MB

800 x 600

960,000 bytes

1.5 MB

1024 x 768

1,572,864 bytes

2 MB

1152 x 864

1,990,656 bytes

2.5 MB

1280 x 1024

2,621,440 bytes

3 MB

1600 x 1200

3,840,000 bytes

4 MB

توجه داشته باشید كه 100 درصد RAM گرافیكی برای ذخیره Bitmap استفاده نمی شود بنابراین یك مگا بایت برای نشان دادن یك تصویر 800 در 600 با عمق رنگهای ( تعداد رنگ ) 16 بیت كافی نیست. همانطور كه در محاسبات بالا این نشان داده شده است بنابراین اگر شما رم گرافیكی بالاتری از میزان متناظر با رزولوشن مورد نظر ( در جدول بالا ) داشته باشید افزایش سرعت را مشاهده خواهید كرد مثلاً اگر از یك رم گرافیكی 4 مگابایت به جای 2 مگابایت برای رزولوشن 800 در 600 استفاده كنید افزایش سرعت را حس خواهید كرد در این حالت اطلاعات می توانند به طور همزمان از روی رم خوانده شوند و روی آن نوشته شوند كه برای هر كدام از cell های متفاوت رم گرافیكی استفاده می شود.

استفادهای سه بعدی:

برای پاسخ به تقاضای زیادی كه برای كیفیت بالای تصویر سه بعدی وجود داشت كارتهای گرافیكی با رم گرافیكی 16 و 32 مگابایت وارد بازار شدند و آنها از اینترفیس ( اسلات ) AGP برای پهنای باند بیشتر دسترسی به حافظه اصلی استفاده كردند.

VRAM:

به طور خلاصه همه انواع رمهای معمول می توانند در كارتهای گرافیكی استفاده شوند. اكثر كارتهای گرافیكی از انواع خیلی سریع رمهای معمولی استفاده می كنند بعضی كارتهای حرفه ای ( مانند Maxtor Millennium 2 ) در گذشته از چیپ های اختصاصی VRAM یا Video Ram) استفاده می كردند. این یك نوع رم بود كه فقط روی كارتهی گرافیكی استفاده می شد در اصل یك VRAM از دو سلول رم معمولی ساخته شده است كه به یكدیگر متصل شده اند. بنابراین شما از رم دو برابر استفاده می كنید. همچنین قیمت VRAM دو برابر انواع دیگر است. ویژگی برتر سلول دوتایی این است كه به Video processor اجازه می دهد كه به طور همزمان  كه اطلاعات قدیمی را می خواند اطلاعات جدید را در همان آدرس بنویسد. بنابراین VRAMدو دروازه دارد كه می تواند در یك زمان فعال شود و به طور چشمگیری سریعتر كار می كند.

UMA و DVMT:

در مادر برد های قدیمی تر كنترلر گرافیكی به صورت on board بود. از SMBA كه مخفف ( Shared Memory Buffer Architecture ) یا UMA كه مخفف ( Unified Memory Architecture ) می باشند قسمتی از رم سیستم كه برای استفاده به عنوان رم گرافیكی اختصاص یافته و استفاده می شد اما اشتراك گذاشتن حافظه خیلی كند بود و استانداردهای آن جالب توجه عموم نبود. یك ویرایش جدید از این نوع در اینتل ساخته شد كه چیپ ست 810 نام داشت و بهتر از آن 815 بود. كه كنترل گرافیكی را در خود داشت و قسمتی از رم سیستم را به عنوان رم گرافیكی استفاده می كرد این سیستم به نام D.V.M.T كه مخفف (Dynamic Video Memory Tecbology ) بود، شناخته شد.

 

RAMDAC:

همه كارتهای گرافیكی قدیمی یك چیپ RAMDAC داشتند كه سیگنالها را از دیجیتال به آنالوگ تبدیل می كرد. مانیتورهای CRT با سیگنال آنالوگ كار می كنند كامپیوتر شما با اطلاعات دیجیتال ( صفر و یك ) كه به رابط گرافیكی فرستاده می شود كار می كند قبل از اینكه این سیگنالها برای مانیتور فرستاده شوند باید تبدیل به آنالوگ شوند كه این عمل در خروجی كارت بوسیله RAMDAC انجام می گیرد.

 

توصیه ما برای یك RAMDAC خوب به قرار زیر است:

  • یك چیپ خارجی كه داخل چیپ VGA نباشد.
  • clock speed برابر 250-360 مگا هرتز

انتقال حجم سنگین اطلاعات:

در گذشته كارتهای گرافیكی بودند كه flat بودند این كارتها هوشمند نبودند. آنها اطلاعات و سیگنالها را از CPU دریافت می كردند و آنها را به مانیتور انتقال می داند و كار دیگری انجام نمی دادند. CPU باید همه محاسبات لازم را برای خلق تصویر مانیتور انجام می داد.

با توجه به اینكه هر تصویر صفحه نمایش یك Bitmap بزرگ بود CPU باید مقدار زیادی اطلاعات را برای هر تصویر جدید از RAM به كارت گرافیك انتقال می داد.

به زودی اینترفیسهای گرافیكی مانند ویندوز محبوبیت پیدا كردند و با این كارتها كامپیوترهای شخصی بسیار كند بودند زمانیكه CPU انرژی زیادی برای تولید تصویر صفحه نمایش بكار می برد این طبیعی بود. میتوان حجم اطلاعات لازم را محاسبه كرد یك تصویر با رزولوشن 1024 در 768 با عمق رنگ 16 بیت یك Bitmap با حجم 1.5 مگابایت است كه به صورت زیر محاسبه میشود:

1024x768x2 byte

با هر تعویض تصویر ( با فركانس مثلاً 75 هرتز در هر ثانیه 75 تصویر خواهیم داشت ) احتیاج به انتقال 1.5 مگا بایت تصویر هست و این انرژی كامپیوتر را هدر میدهد به خصوص زمانیكه در حال اجرای یك بازی ( game ) هستید ولی در كارتهای گرافیك امروزی این  محاسبات در كارت گرافیك انجام می شود.

:: نوع مطلب : سخت افزار ,

:: نوشته شده توسط : حسینی در چهارشنبه 17 خرداد 1385 و ساعت 06:06 ق.ظ

:: ویرایش شده در - و ساعت -

لینك ثابت   نظرات ( )

:: آموزش سخت افزار
هارد دیسك (۱) با این كه دیسك های نرم توانایی ذخیره اطلاعات را دارند، اما دارای معایبی نیز می باشند. از جمله این عیب ها گنجایش و سرعت كم دسترسی به اطلاعات را می توان نام برد. در صورتی كه دیسك سخت این گونه نمی باشد. هر رایانه معمولاً یك هارددیسك دارد اما بعضی سیستم ها ممكن است دارای دو یا چند هارددیسك باشند. در واقع هارددیسك یك محیط ذخیره سازی دائم برای داده ها می باشد. اطلاعات در رایانه به گونه ای تبدیل می گردند كه بتوان آنها را به طور دائم بر روی هارد ذخیره كرد. هارددیسك در سال ۱۹۵۰ اختراع گردید. در آن زمان هارددیسك ها با قطر ۲۰ اینچ یعنی ۵۰/۸ سانتی متر و توانایی ذخیره سازی چندین مگابایت را داشتند. به این دیسك ها دیسك ثابت می گفتند. اما برای تمایز آنها با فلاپی دیسك هارددیسك نام گرفتند.این هارددیسك ها دارای یك صفحه برای نگهداری محیط مغناطیسی می باشند. در واقع هارددیسك مشابه یك نوار كاست می باشد و از روش نوار كاست برای ضبط مغناطیسی استفاده می نمایند. در این حالت به سادگی می توان اطلاعات را حذف و بازنویسی كرد. این اطلاعات مدت ها باقی خواهند ماند. تمایز هارددیسك با نوار كاست - در هارددیسك لایه مغناطیسی بر روی دیسك شیشه ای و یا یك آلومینیوم اشباع شده قرار خواهد گرفت كه به خوبی سطح آنها صیقل داده می شود. - در هارددیسك می توان به سرعت در هر نقطه دلخواه اطلاعات را ذخیره و بازیابی نمود، به این صورت كه احتیاجی به ترتیب ذخیره اطلاعات نمی باشد. - در هارددیسك هد خواندن و نوشتن دیسك را لمس نخواهد كرد. - گرداننده هارددیسك هد مربوط به هارد را در هر ثانیه ۳۰۰۰ اینچ به چرخش در می آورد. - هارددیسك می تواند حجم بسیار بالایی از اطلاعات را در فضایی كم و با سرعت بالا ذخیره سازد. این اطلاعات در قالب فایل ذخیره می شوند. در واقع فایل مجموعه ای از بایت هاست. زمانی كه برنامه ای اجرا می شود هارددیسك اطلاعات مربوط به برنامه را برای استفاده به پردازنده ارسال خواهد كرد. اجزای هارددیسك به مجموعه دیسكهای دایره ای شكلی كه روی هم قرار می گیرندو اطلاعات بر روی آنها ذخیره می گردد هارددیسك می گویند . این مجموعه برای حفاظت در مقابل گرد و خاك و سایر عوامل مخرب در داخل یك پوشش دربسته قرار می گیرد. در واقع هارددیسك جعبه ای فلزی است كه از چند صفحه دیسك و چند هد تشكیل می شود. هر دیسك دارای دو سطح است كه می توان داده ها را بر روی آن ذخیره كرد. پس در زمان خواندن و نوشتن بر روی هر یك از دیسك ها دو هد قرار می گیرد. در زمان خرید هارددیسك نسبت نوك یا هد به دیسك بسیار مهم است یعنی اگر نسبت به صورت ۸ به ۴ بیان شود در واقع هارددیسك ۸ نوك یا هد و ۴ دیسك یا صفحه دو طرفه دارد. دو برابر بودن تعداد هدها بر صفحه ها نشان می دهد یك هد برای هر طرف دیسك وجود دارد. در واقع هارددیسك از دو قسمت زیر برای ذخیره و بازیابی اطلاعات استفاده می كند: ۱- هد یا نوك های خواندن و نوشتن كه از مركز دیسك به طرف لبه قرار دارد. ۲- دیسك های دایره ای با توانایی چرخش یا دوران از نظر نوع نصب و كاربرد هارددیسك به دو دسته تقسیم می شود: ۱- دیسك های سخت قابل حمل ۲- دیسك های سخت ثابت نكته:دیسك های قابل حمل را بدون این كه اطلاعات آنها صدمه ببیند می توان حمل كرد، در صورتی كه دیسك های ثابت در داخل جعبه رایانه نصب می شود. توجه داشته باشید كه در زمان روشن بودن رایانه آن را حركت ندهید زیرا دیسك سخت صدمه می بیند. هارددیسك معمولی در حدود ۱۵ سانتی متر طول، ۱۰ سانتی متر عرض و در حدود ۳ سانتی متر ارتفاع دارند. وزن آنها نیز كمتر از ۱ كیلوگرم است. این گونه دیسك ها در حدود ۸۰ گیگا بایت داده را می توانند در خود جای دهند. دیسك های سخت از نظر اندازه به چند دسته تقسیم می شوند: ۱- دیسك های سخت ۵/۲ اینچی ۲- دیسك های سخت ۸/۱ اینچی ۳- دیسك های سخت ۲۵/۵ و ۵/۳ اینچی به نام دیسك های سخت تمام قد ۴-دیسك های سخت ۲۵/۵ و ۵/۳ اینچی مشهور به دیسك های سخت نیم قد دیسك های تمام قد در حال حاضر تولید نمی شوند. دیسك های شخصی معمولاً از نوع ۵/۳ اینچی نیم قد بوده و دارای ارتفاع ۵/۳ سانتی متری هستند. پس دیسك هایی كه امروزه ساخته می شوند اغلب ۵/۳ و ۵/۲ اینچی هستند. دیسك های سخت ۸/۱ اینچی حداكثر ۵ گیگابایت فضا دارند. این گونه دیسك ها اطلاعات را بر روی یك سطح از دیسك های موجود ذخیره می كنند. به این دیسك ها دیسك یك لبه هم می گویند اما در حال حاضر می توان برای هر دو سطح دیسك اطلاعات را ذخیره كرد. جنس هارددیسك همانطور كه گفته شد دیسك های سخت دارای چند صفحه هستند كه به طور عمودی روی هم قرار دارند. جنس این صفحه ها عموماً از شیشه، آلیاژ آلومینیوم، تركیب سرامیك و شیشه، سرامیك و سایر مواد ساخته می شود. به این علت كه دیسك ها باید سبك و مقاوم باشند و در اثر سرما و گرما تغییر حالت ندهند. به طور كلی جنس دیسك ها از آلومینیوم همراه با پوششی از اكسید آهن یا آلیاژ كبالت است كه بسیار با ظرافت بر روی آن قرار می گیرد. این پوشش مغناطیسی به سطح حامل اطلاعات امكان مغناطیسی شدن می دهد. علاوه بر این بسیار نازك می باشد و در برابر برخورد با هد قابل خواندن و نوشتن است. جهت اندازه گیری كارآیی یك هارددیسك از دو روش استفاده می گردد: ۱- اندازه گیری زمان جست وجو: مدت زمان بین درخواست یك فایل توسط پردازنده تا ارسال اولین بایت فایل مورد نظر. ۲- اندازه گیری میزان داده: تعداد بایت های ارسالی در هر ثانیه برای پردازنده كه این اندازه معمولاً بین ۵ تا ۴۰ مگا بایت در هر ثانیه است. هادردیسك دارای موتوری می باشد كه این موتور باعث چرخش صفحات هارددیسك می شود. در كنار برد كنترل كننده، كانكتورهای مربوط به موتور قرار دارد. مكانیزمی كه باعث حركت بازوها بر روی هارددیسك می گردد سرعت و دقت هارد را تعیین می كند. در این حالت از یك موتور خطی با سرعت بالا استفاده می شود
:: نوع مطلب : سخت افزار ,

:: نوشته شده توسط : حسینی در چهارشنبه 17 خرداد 1385 و ساعت 06:06 ق.ظ

:: ویرایش شده در - و ساعت -

لینك ثابت   نظرات ( )

:: آشنایی با ملزومات شبكه
حتما همه شما تا به حال تجربه ی اتصال به اینترنت را داشته اید و كم و بیش اطلاعاتی راجع به این موضوع دارید. برای آشنایی بیشتر شما نكاتی هر چند مختصر در مورد شبكه و قطعات مورد نیاز در آن خواهیم گفت. همان طور كه می دانید اینترنت، متشكل از شبكه هایی است كه هر یك ازطریق مسیرهایی به دیگری متصل هستند. این مسیرها تبادل اطلاعات را میسر می سازند. اتصال به اینترنت به معنی دستیابی به این مسیرها است. حال برای این كه این شبكه ها كه شامل هزاران كامپیوتر هستند بتوانند به درستی با هم در ارتباط باشند به وسایل و قطعات ویژه ای مثل هاب، تكرار كننده، مسیریاب و ... نیاز است. اما برای اینكه بدانید وظیفه هر یك از این وسیله ها چیست ادامه ی مطلب را بخوانید. كابل BUS: در شبكه های محلی اترنت اولیه برای ارتباط از كابل كواكسیال استفاده می شد. (این كابل ها همان كابل هایی هستند كه برای اتصال آتن به تلویزیون استفاده می شوند و شما هم حتما دیده اید. ) این كابل از یك كامپیوتر به كامپیوتر دیگر رفته و تمام دستگاه ها را به هم متصل می كند. بنابراین هر سیگنالی كه در كابل Bus وجود دارد در تمام دستگاه ها قابل مشاهده است. این روش ساده ترین روش ایجاد شبكه ی كامپیوتری است. البته در ظاهر ساده به نظر می رسد اما در واقع پر از اشكال است. چون وقتی كه تعداد سیستم ها زیاد می شود، كار كابل كشی بسیار پر زحمت است. تازه وقتی بخواهید دستگاهی را از مدار خارج كنید و یا یك دستگاه جدید به شبكه اضافه كنید مشكلات ظهور می كنند. البته امروزه به ندرت می توانید یك شبكه محلی LAN پیدا كنید كه با كابل كواكسیال درست شده باشد. Hub : به طور خلاصه باید بگوییم هاب یك جعبه است كه دارای تعدادی ورودی بنام پورت (Port) می باشد. تعداد این ورودی ها بسته به تعداد كامپیوترهایی است كه می خواهیم در یك شبكه باشند. مثلا اگر در یك شركت تمام كامپیوترها در شبكه باشند، در هر طبقه یك هاب قرار می دهند و تمام دستگاه های آن طبقه با كابل به هاب مورد نظر وصل می شوند كه بعد هر كدام از این هاب ها به طریقی به كامپیوتر سرور متصل می شوند. اگر اطلاعاتی به داخل این جعبه آمد توسط كابل وارد تمام كامپیوترها می شود. شاید بگویید پس چه فرقی بین این روش و روش اولیه وجود دارد؟ در جواب باید گفت بزرگترین فرق در این است كه شما می توانید هر زمان كه بخواهید به راحتی یك كامپیوتر جدید را با اتصال به این جعبه به شبكه اضافه كنید و یا با خارج كردن كابل یك دستگاه از این جعبه آن را از شبكه خارج كنید بدون این كه كل شبكه تحت تاثیر قراربگیرد. اكثر هاب ها یك چراغ نمایشگر دارند كه نشان می دهد هر كابل به خوبی دستگاه را به شبكه متصل كرده است و یك چراغ دیگر وضعیتی را نشان می دهد كه 2 سیستم سعی می كنند در یك زمان اطلاعات را به اشتراك بگذارند و در نتیجه باعث تصادف داده ها (Data Collision) می شوند. به طور كلی هاب به دو دسته تقسیم می شود: 1.Active: این نوع هاب، سیگنال هایی را كه از درون آن می گذرند تقویت می كند. 2.Passive: این هاب هیچ عمل تقویتی روی سیگنال انجام نمی دهد و صرفا آن را از خود عبور می دهد. در مسافرت های طولانی زیاد بودن طول كابل باعث ضعیف شدن سیگنال می شود و با تقویت آن، قدرت اولیه را به آن برمی گرداند. نوع دیگر از هاب ها وجود دارد كه هوشمند نامیده می شود كه به مسئول شبكه اجازه كنترل از راه دور اتصالات را می دهد. تكرار كننده(Repeater): این وسیله در واقع نوع خاصی Hub است كه فقط دارای 2 پورت است. كار آن تقویت سیگنال های بین دو شبكه یا سگمنت های یك شبكه كه فاصله ی زیادی از هم دارند می باشد. مثل هاب های دارای 2 نوع Passive و Active می باشد. نوع اول علاوه بر سیگنال هر چیز دیگری حتی نویز (Noise: امواج ناخواسته كه به همراه سیگنال اصلی كه دارای اطلاعات است می باشند. مثلا در امواج صوتی نویز باعث افت كیفیت صدا و شنیدن اصوات اضافه می شود) را هم تقویت می كند. اما تكرار كننده ی نوع اكتیو سیگنال را قبل از ارسال بازدید كرده و چیزهای اضافه را خارج می كند و مثلا دیگر نویز را تقویت نمی كند. پل (Bridge): مثل تكراركننده دارای 2 پورت است و برای اتصال گروهی از كامپیوترها به كار می رود. تفاوت آنها در این است كه پل لیستی دارد كه نشان می دهد در هر سمت چه كامپیوترهایی قرار دارند و به بسته هایی (در اینترنت و هر شبكه ای اطلاعات برای اینكه فرستاده شوند به قطعات كوچكتری تقسیم می شوند، هر قطعه را بسته می نامیم) كه باید بطرف دیگر شبكه بروند اجازه ی عبور می دهد. سوئیچ (Switch): تقریبا مثل هاب است اما به جای 2 پورت دارای چندین پورت است. درون خود یك جدولی دارد و نشان می دهد كه جه سیستم هایی به هر پورت متصلند و بسته ها را به جایی كه باید بروند می فرستد. برخلاف هاب سیگنال ها فقط به درون پورتی كه باید بروند می روند نه به تمام پورت ها. جداول (و شبكه) باید به قدر كافی ساده باشند چرا كه فقط یك مسیر ممكن برای هر بسته وجود دارد. اگر دقت كرده باشید متوجه خواهید شد كه سوئیچ از هاب سریعتر است چون احتیاجی نیست كه هر پورت كل ترافیك ارسال و دریافت اطلاعات را متحمل شود و فقط آنچه كه مخصوص خود است را دریافت می كند. البته سوئیچ از پل هم سریعتر است و در ضمن گران تر از هر دوی آنها. بعضی از سوئیچ ها و پل ها می توانند برای اتصال شبكه هایی كه پروتكل های فیزیكی مختلفی دارند استفاده شوند. مثلا برای اتصال شبكه های اترنت یا شبكه TokenRing. هر دوی این شبكه ها می توانند به اینترنت متصل شوند. در شبكه TokenRing اطلاعات بع صورت نشانه (Token) هایی از یك كامپیوتر به كامپیوتر دیگر به صورت ستاره یا حلقه منتقل می شوند. شبكه اترنت را هم قبلا توضیح داده ایم. این قطعات به صورت ویژه هستند و در همه شبكه ها استفاده نمی شوند. مسیریاب (Router): مسیریاب از 2 یا چند پورت برای ورود و خروج اطلاعات تشكیل شده است در واقع كنترل ترافیك به عهده آنها می باشد. مسیریاب را می توان مرتب كننده ی هوشمند بسته ها نامید. همان طور كه از نامش پیدا است، بهترین مسیر را برای فرستادن قطعات به مقصد انتخاب می كند و چك می كند تا ببیند آیا بسته ها به مقصد رسیده اند یا نه. براساس مقصد داده ها، بسته ها از یك مسیریاب به مسیریاب دیگر از طریق بهترین راه فرستاده می شوند. این موضوع یاعث می شود تا به عنوان یك وسیله قدرتمند در شبكه های پیچیده مثل اینترنت استفاده شود. در واقع می توان اینترنت را به عنوان شبكه ای از مسیریاب ها توصیف كرد. انواع مسیریاب ها با جداول و پروتكل های مختلفی كار می كنند اما حداقل این كه هر مسیریاب در اینترنت باید با پروتكل TCP/IP كار كند. Brouter: این وسیله تركیبی از پل و مسیریاب می باشد/(Bridgt+Router). بسته های محلی می توانند از یك طرف شبكه به طرف دیگر با توجه به آدرس مقصد هدایت شوند حتی اگر از هیچ پروتكل ارسالی هم پیروی نكنند. بسته هایی كه دارای پروتكل مناسب هستند می تواند طبق مسیر خود به دنیای خارج از شبكه محلی فرستاده شوند. دروازه (Gateway): دلیل اصلی پیچیدگی موضوع در وازه ها از این حقیقت ناشی می شود كه این كلمه 2 عملكرد مختلف را توصیف می كند. یك نوع آن، یك شبكه را به یك شبكه یا دستگاه های مختلف دیگر ارتباط می دهد. مثلا یك شبكه از كامپیوترهایی كه به یك سیستم ابركامپیوتر IBM متصل هستند. كاربرد معمولی آن در گره (Node) یك شبكه می باشد كه امكان دستیابی به اینترنت و یا كامپیوترهای دیگر دریك شبكه پیچیده LAN را می دهد. در شبكه هایی كه بیش از یك دروازه وجود دارد معمولا یكی از آنها به عنوان دروازه ی پیش فرض انتخاب می شود. قبلا یك دروازه تقریبا شبیه به چیزی بود كه ما امروزه مسیریاب می نامیم. سرور پراكسی (Proxy Server): این سیستم بین یك سرور و یك كامپیوتر Work Station (یعنی كامپیوتری كه به كامپیوتر اصلی یا همان سرور متصل است ) برقرار است. ملموس ترین مثال در مورداینترنت، مرورگری كه شما با آن كار می كنید است. این مرورگر ظاهرا در حال برقراری ارتباط با یك سرور خارج از وب است اما درواقع به یك سرورپراكسی محلی متصل است. شاید بگویید این كار چه مزیت دارد؟ مزیت اول: این سیستم باعث افزایش سرعت دسترسی به اینترنت می شود. چون سرور پراكسی صفحات وبی كه قبلا باز شده اند را در حافظه ذخیره می كند، هنگامی كه شما به این صفحات احتیاج دارید به جای اینكه آن را از سایت اصلی و از محلی دور پیدا كنید به راحتی وبه سرعت آنها را از این دستگاه برمی دارید. حال ببینیم نحوه ی كار به چه صورت است. وقتی شما در یك شبكه ی محلی مثلا شبكه ی شركت می خواهید به یك سرویس دهنده در شبكه دسترسی داشته باشید، یك درخواست از كامپیوتر شما به سرور پراكسی (سرویس دهنده ی پراكسی) فرستاده می شود. سرور پراكسی با سرور اصلی در اینترنت ارتباط برقرار می كند و سپس سرور پراكسی اطلاعات را از سرور اینترنت به كامپیوتر شما درون شبكه شركت می فرستد و در ضمن یك كپی از این اطلاعات در سرور پراكسی ذخیره می شود. مزیت دوم: با كمی دقت می بینید كه سرور پراكسی به عنوان یك واسطه بین شبكه ی اینترنت و شبكه ی شركت شما عمل می كند. به عبارتی باعث امنیت در شبكه ی داخلی شركت می شود. چون به جای اینكه چندین كامپیوتر در شبكه داخلی به اینترنت متصل باشند فقط یك سرور پراكسی با اینترنت در ارتباط است. امنیت شبكه از لحاظ ویروس و هك شدن... تا حدود زیادی تامین می شود. اما این چگونه انجام می شود؟ معمولا در شركت ها برای محافظت از شبكه ی خود از دیواره های آتش (Firewalls) استفاده می كنند. دیواره های آتش به كاربر در شبكه امكان می دهند به اینترنت دسترسی داشته باشد، ولی جلوی هكرها و هر كس در اینترنت كه می خواهد به شبكه آن شركت دسترسی داشته باشد و باعث خسارت شود را می گیرند. دیواره های آتش مجموعه ای از سخت افزارها و نرم افزارهایی مثل مسیریاب ها، سرویس دهنده ها و نرم افزارهای مختلف هستند. انواع مختلفی دارند و بسته به كاربردشان می توانند ساده و یا پیچیده باشند
:: نوع مطلب : سخت افزار ,

:: نوشته شده توسط : حسینی در چهارشنبه 17 خرداد 1385 و ساعت 06:06 ق.ظ

:: ویرایش شده در - و ساعت -

لینك ثابت   نظرات ( )

:: آیا می خواهید CPU بخرید

پروسسور یا CPU قلب یك كامپیوتر است. جدیدترین CPU اگر چه سریعترین است گرانترین CPU هم  هست هر چند كارایی یك كامپیوتر بوسیله CPU آن شناخته میشود مثلاً می گویند این كامپیوتر پنتیوم 4 یا 3 است ولی این به تنهایی بازتاب كارایی یك كامپیوتر نیست زیرا این كمیت فقط سرعت پروسسور را نشان می دهد و نه كارایی كل كامپیوتر كه اجزای مهم دیگری غیر از CPU دارد.

مثلاً یك كامپیوتر كه در حال اجرای چند نرم افزار حجیم و سنگین است و پروسسور پنتیوم 4 آن 2400 گیگا هرتز است ممكن است اطلاعات را خیلی سریع پردازش كند اما همیشه منتظر هارد دیسك است كه یك قطعه كندتر است می ماند معنی این جمله آن است كه پروسسور برای انتقال اطلاعات بیشتر وقت خود را در یك انتظار بیهوده می گذراند بنابراین این پروسسور پنتیوم 4 ممكن است 50 درصد سریع تر از همتای 1600GHz خود در پردازش اطلاعات باشد در حالیكه همه اجزای دو كامپیوتر یكسان باشند بنابراین اختلاف در كارایی دو كامپیوتر ممكن است فقط 8 تا 10 درصد باشد.

بنابراین بهترین انتخاب چیست؟

اساساً هرگز نباید بدنبال بهترین و گرانترین بود بله درست است. مگر اینكه عالیترین كارایی چیزی است كه دقیقاً لازم دارید. جدیدترین پروسسور و قطعات كامپیوتر اگرچه بهترین كارایی را دارد اما از نظر قیمت اختلاف بسیار زیادی با نمونه كندتر خود دارد بعلاوه زمانیكه یك پروسسور جدید راهی بازار شود نمونه قبلی آن یك افت قیمت خواهد داشت  بر اساس این حقایق با یك حساب سرانگشتی برای پیدا كردن یك پروسسور سریع  و در دسترس  پروسسوری را انتخاب كنید كه حدود 3 ماه قبل ( شاید برای ایران بیش از این زمان لازم باشد ) وارد بازار شده است این به شما اجازه می دهد كه یك پروسسور پیشرفته با قیمت مناسب تهیه كنید.

اكنون چه پروسسورهایی در دسترس هستند؟

پروسسورهای كامپیوترهای امروزی كه ساخت كارخانه اینتل هستند شامل اینتل پنتیوم 4 و سلرون هستند. پنتیوم 4 كه انتهای كارایی را عرضه می كند و سلرون كه سطح كارایی پایین تری دارد.

پروسسورها با سرعتهای مختلفی بر حسب گیگا هرتز ( معادل یك میلیارد هرتز یا یك میلیارد سیكل در ثانیه است) برای پنتیوم 4 سرعت از 1.4 گیگا هرتز تا 2.53 گیگا هرتز متغییر است و برای سلرون سرعت از 0.85 گیگا هرتز تا 1.8 گیگا هرتز متغییر است

پنتیوم 4 یا سلرون: 

سئوال بهتر برای پرسیدن این است: آیا یك پنتیوم 4 می تواند كاری انجام دهد كه یك سلرون نمی تواند انجام دهد؟ جواب منفی است. یك سلرون هر كاری را كه یك پنتیوم 4 انجام می دهد می تواند انجام دهد فقط نه به همان سرعت حتی برای یك پنتیوم 1.7 گیگا هرتز و یك سلرون 1.7 گیگا هرتز پنتیوم 4 سریعتر است 

آیا تفاوت وقتی كه از تمام قدرت كامپیوتر استفاده می شود مشخص می شود؟ 

پاسخ مثبت است و شما متوجه تفاوت سرعت اندكی می شوید اما تفاوت زمانی چندانی برای انجام یك عمل مشخص مشاهده نمی شود. و به این دلیل اگر یك سلرون بخرید مقدار قابل توجهی در بودجه خود صرفه جویی كرده اید. 

چند پیشنهاد: 

به خاطر داشته باشید اگر شما درگیر حجم زیادی از كارهای گرافیكی مانند شبیه سازی 3 بعدی، ویرایش، فیلم یا بازیهای كامپیوتری هستید  باید یك پنتیوم 4 همراه با مقدار زیادی  RAM بخرید اگر تمام كاری كه شما انجام می دهدید شامل تایپ چند نامه، گشت گذار در اینترنت یا حتی هر چند وقت یكبار بازیهای كامپیوتری است یك سلرون برای شما كافی است

:: نوع مطلب : سخت افزار ,

:: نوشته شده توسط : حسینی در چهارشنبه 17 خرداد 1385 و ساعت 05:06 ق.ظ

:: ویرایش شده در - و ساعت -

لینك ثابت   نظرات ( )

:: اسمبل کردن

اگر شما یك اتومبیل مثلاً از كمپانی فورد بخرید انتظار دارید كه شاسی بدنه موتور گیربكس ساخت كمپانی فورد باشد یا لا اقل اختصاصاً برای كمپانی فورد ساخته شده مونتاژ شوند شركتهای كامپیوتری كامپیوترهایی را تحویل شما می دهند این كامپیوترها از قطعاتی تشكیل شده اند كه هر یك ساخت یك كمپانی است و آنها فقط كامپیوتر شما را اسمبل (مونتاژ) كرده اند.

بیشتر قطعات كامپیوتری در آمریكا اختراع می شوند ولی تولید آنها در سراسر جهان صورت می گیرد و این گستردگی از هیچ قاعده ای پیروی نمی كند. كشورهای مختلف هر كدام یكسری قطعات خاص را تولید می كنند كمپانی های آمریكایی cpu را می سازند ( Intel, AMD ) مادربردها از تایوان می آیند. هارد دیسكها در سنگاپور یا هندوستان ساخته می شوند. حافطه های RAM معمولاً در كره ساخته می شوند و یك دو جین كارخانه چینی به تولید كیس مشغول هستند.کامپیوتر و اینتر نت

قطعات محتلف با پیچها و كابلهای مورد نیاز ارائه می شوند كه برای اسمبل كردن لازم هستند شما می توانید این قطعات را بخرید و كامپیوتر خود را اسمبل كنید. تنها وسیله لازم برای اسمبل كردن كامپیوتر پیچ گوشتی است و شما با چند ساعت مطالعه دفترچه راهنما می توانید آن را اسمبل كنید البته سرعت شما در برابر كسی كه این عمل را به صورت حرفه ای انجام می دهد بسیار كمتر خواهد بود.

ساخت یك كارگاه ساخت چیپ ست برای اینتل یك میلیارد دلار خرج بر می دارد و از پیشرفته ترین تكنولوژیها استفاده می شود سپس این چیپ ست ( كه ممكن است CPU پنتیوم 4 باشد ) داخل سلفون بسته بندی می شود و به فروشگاه هها ارسال می شود. برای نصب یك CPU روی مادربرد اهرم كنار سوكت CPU را روی مادربرد بلند كنید و CPU را جا بزنید قسمت مارك شده روی CPU را با قسمت مشابه روی سوكت مطابقت دهید و اهرم سوكت را ببندید.

در حدود 12 پیچ مادربرد را به كیس متصل می كنند. چهار پیچ هر یك از درایوها را به كیس متصل می كنند. هر یك از مادربردها شكل خاص خود را دارند و با یكدیگر اشتباه نمی شوند ( به غیر از كابل فلاپی درایو كه برای اولین بار ممكن است اشتباه شود) و علت آن این است كه كلیه قطعات كامپیوتر و كابلهای آن بر اساس یك استاندارد جهانی ساخته می شوند با انواع دیگر قابل تعویض هستند.

راههای ارتباطی بین قطعات اگر سرعت تغییر نكند به همان شكل باقی می مانند باس ارتباطی PCI  برای یك دهه است كه بدون تغییر باقی مانده است كی برد از زمانیكه كامپیوتر اختراع شده است عملاً تغییری نكرده است، هر چند اجزایی كه در سرعت نقش اساسی را ایفا می كنند تغییر كرده اند.

از آن جمله می توان به موارد زیر اشاره كرد:

  • هر چه CPU ها سریعتر می شوند ولتاژ كارشان كمتر، سرعت كلاك آنها بیشتر و احتمالاً تعداد پینهای بیشتری خواهند داشت و احتیاج به سوكتهای جدید دارند. 

  • چیپ های حافطه سریعتر می شوند تا بسته های اطلاعاتی را با سرعت بیشتری به مادربرد انتقال دهند. همانند CPUها آنها با هر تولید جدید ولتاژ كمتری احتیاج دارند سرعت كلاك بیشتری دارند و تعداد پینهای بیشتری دارند. 

  • كارتهای ویدیویی یك اسلات AGP مخصوص خود دارند هر چند استانداردهای AGP با 3 استاندارد آمده اند در هر محصول جدید حداكثر سرعت دو برابر شده است اما ولتاژ از 3.3 ولت تا 1.5 ولت و بالاخره 0.8 ولت رسیده است سه ساختار مختلف برای این سوكتها موجود است اگر شما یك كارت گرافیك 1.5 ولتی را به یك سوكت 3.3 ولتی متصل كنید كارت و مادربرد هر دو را خواهید سوزاند البته بعضی از مادربردها بیش از یك استاندارد را قبول می كنند. 

  • هارد دیسكهای جدید سرعت بالا ( Ultra DMA ) را ساپورت می كنند. یك هارد دیسك جدید مادربرد قدیمی را حس می كند و یك مادربرد جدید یك هارد قدیمی را می شناسد و انتقال اطلاعات در هر یك از این شرایط در سرعت پایینی كه هر دو بتوانند ساپورت كنند انجام می گیرند. 

بنابراین اگر در فكر ارتقا سیستم باید به این نكات توجه داشته باشید و بدانید كه ممكن است با ارتقا یك یا دو قطعه نتوانید به آنچه می خواهید برسید و خریدن یك سیستم جدید مقرون به صرفه تر باشد

:: نوع مطلب : سخت افزار ,

:: نوشته شده توسط : حسینی در چهارشنبه 17 خرداد 1385 و ساعت 05:06 ق.ظ

:: ویرایش شده در - و ساعت -

لینك ثابت   نظرات ( )

:: نحوه انتخاب یك مادربرد
انتخاب مادربرد، یكی از تصمیمات مهم در زمان تهیه و یا ارتقاء یك كامپیوتر است. انتخاب فوق ، علاوه بر تأثیر مستقیم بر عملكرد فعلی سیستم ، بیانگر انعطاف سیستم در زمان ارتقاء نیز می باشد. قابلیت های فعلی یك كامپیوتر و پتانسیل های ارتقاء آن در آینده ، جملگی به نوع مادربرد انتخابی بستگی خواهد داشت.

امروزه بر روی مادربردها ، پورت های پیشرفته ای نظیر ( Fireware)IEEE 1394و یا USB 2/0 و حتی كارت های ( تراشه ) صدای شش كاناله و كنترل های RAID وجود داشته كه می توان از آنان در زمان ارتقاء سیستم و بدون نیاز به نصب امكانات جانبی دیگر ، استفاده بعمل آورد.

درزمان انتخاب یك مادربرد همواره سوالات متعددی در ذهن تهیه كننده ( خریدار ) مطرح می گردد: مادربردها چگونه با یكدیگر مقایسه می گردند ؟ پارامترها ی سنجش و وزن هر كدام چیست؟ ( پردازنده ها ، نوع تراشه ها ، نحوه ارتباط با دستگاههای ذخیره سازی)

معیار انتخاب یك مادربرد چیست ؟ Chip set های یك مادربرد بیانگر چه واقعیت هائی می باشند ؟ امكانات یك مادربرد چه تاثیراتی را در حیات فعلی و آتی سیستم بدنبال خواهد داشت؟ میزان كارایی و كیفیت یك سیستم تا چه میزان وابسته به پتانسیل های مادربرد می باشد ؟ موارد فوق ، نمونه سوالاتی است كه در زمان انتخاب یك مادربرد در ذهن تهیه كنندگان مطرح می گردد.

در این مقاله قصد داریم به برخی از پرسش های متداول در زمینه انتخاب یك مادربرد پاسخ داده و از این رهگذر با ضوابط و معیارهای انتخاب صحیح یك مادربرد بیشتر آشنا شویم.

جایگاه مادربرد
مادربرد ، پردازنده و حافظه سه عنصرحیاتی در كامپیوتر بوده كه در زمان انتخاب مادربرد، سرنوشت پردازنده و حافظه نیز بنوعی رقم خواهد خورد. انتخاب مناسب یك مادربرد از جمله تصمیمات مهمی است كه دامنه آن گریبانگیر تجهیزات سخت افزاری دیگر نیز خواهد شد.

انتخاب یك مادربرد قدیمی و از رده خارج ( ولو اینكه در حال حاضر پاسخگوی نیازها و خواسته ها باشد ) می تواند زمینه بروز مسائل متعددی در ارتباط با ارتقاء و افزایش توان عملیاتی كامپیوتر در آینده را بدنبال داشته باشد. فراموش نكنیم ما كامپیوتر را نه بخاطر خود بلكه بخاطر اجرای برنامه ها ( در حال حاضر و آینده ) تهیه می نمائیم.

ویژگی ها ی مهم
از مهمترین ویژگی های مرتبط با مادربرد، می توان به موارد زیر اشاره نمود :
Chip Set مادربرد ، عملیاتی حیاتی و مهم نظیر روتینگ داده از هارد دیسك به حافظه و پردازنده را انجام و این اطمینان را بوجود می آورد كه تمامی دستگاههای جانبی و كارت های الحاقی ، قادر به گفتگو ( ارتباط) با پردازنده می باشند. تولید كنندگان مادربردها ، با افزدون چیپ ست های متفاوت بر روی مادر برد تولیدی خود نظیر كنترلر RAID و پورت های Fireware ، قابلیت ها ی مادربرد تولیدی خود نسبت به سایر محصولات مشابه را نشان می دهند.

چیپ ست های موجود بر روی یك مادربرد ، باعث اعمال محدودیت در رابطه با انتخاب نوع پردازنده ، حافظه و سایر تجهیزات جانبی دیگر نظیر كارت گرافیك ، كارت صدا و پورت های USB 2/0 می گردد. ( برخی از امكانات فوق نظیر كارت صدا ، می تواند بعنوان پتانسیل های ذاتی همراه مادربرد ارائه گردد)

اغلب مادر بردهائی كه از یك نوع مشابه Chip set استفاده می نمایند ، ویژگی های متعارفی را به اشتراك گذاشته ( به ارث رسیده از Chip set) و كارآئی آنان در اكثر موارد مشابه می باشد.

آگاهی از نوع پردازنده ، حافظه ، سرعت كنترل كننده IDE ، كارت گرافیك و صدا ، می تواند كمك مناسبی در خصوص انتخاب مادربرد را ارائه نماید (خصوصا> در مواردیكه از Chip set مشابه استفاده می گردد ).

پردازنده : تولید كنندگان مادربرد در برخی حالات ، فهرست مادربردهای تولیدی خود را بر اساس نوع سوكتی كه مادربرد حمایت می نماید ، ارائه می نمایند. مثلا سوكت 478 برای P4 و سوكت A برای Athlon

در اكثر كاربردهای تجاری ، كاربران تفاوت مشهودی را در ارتباط با سرعت بین دو پردازنده Athlon و P4 مشاهده نمی نمایند در حالیكه ممكن است تفاوت قیمت آنان مشهود باشد. بهرحال نوع و سرعت پردازنده ای كه می تواند همراه یك مادر برد استفاده شود ، یكی از نكات مهم در رابطه با انتخاب مادربرد است.

حافظه : امروزه اكثر مادربردها از حافظه های SDRam DDR (Double Date Rate) استفاده می نمایند. البته هنوز مادر بردهائی نیز وجود دارد كه از RDRAM یا Rambus استفاده می نمایند. (تعداد این نوع از مادربردها اندك است)

حافظه های DDR دارای سرعت های مختلفی بوده و پیشنهاد می شود كه سریعترین نوعی را كه مادربرد حمایت می نماید ، انتخاب گردد.

تولید كنندگان مادربرد، حافظه های DDR را بر اساس سرعت Clock و یا پهنای باند تقسیم می نمایند. سرعت این نوع از حافظه ها ( DDR ) به ترتیب از كندترین به سریعترین نوع، بصورت زیر می باشد:
DDR333)PC2700)
DDR266 ) PC2100)
DDR200 ) aka PC1600) DDR400)PC3200)


بردهایی كه از RDRAM استفاده می نمایند دارای Chip set اینتل 850 یا 850E می باشند.
این نوع از حافظه ها ( RDRAM ) می بایست بمنظور افزایش كارآئی ، بصورت زوج بر روی مادربرد استفاده شده و اسلات های خالی توسط CRIMM تكمیل (پر) گردند•حافظه ها ی RDRAM، قادر به تامین پهنای باند بالای مورد نیاز برنامه هائی با حجم عملیات سنگین در ارتباط با حافظه، می باشند.( برنامه های ویرایش فیلم های ویدیوئی و یا بازیهای سه بعدی گرافیكی)

قیمت حافظه های RDRAM نسبت به حافظه های DDR دو برابر است.
حافظه های RDRAM در حال حاضر با دو سرعت متفاوت ارائه می گردند : PC800 و PC1066• در صورت انتخاب پردازنده ای از نوع P4 كه بر روی BUS با سرعت 533 مگاهرتز اجراء می گردد، سرعت بیشتر پردازنده معیار اصلی انتخاب قرار گیرد. در زمان انتخاب حافظه ، می بایست تعداد سوكت های DIMM و RIMM موجود بر روی مادربرد بهمراه حداكثر حافظه قابل نصب بر روی آن دقیقا> بررسی گردد.

صدا و گرافیك: اكثر مادربردهای موجود دارای كارت صدا بوده و بندرت می توان مادربردی را یافت كه فاقد این قابلیت باشد. آخرین مدل مادر بردها دارای چیپ ست دیجیتالی صدای 6 كاناله بوده كه برای بازی ها و فایل های MP3 مناسب تر می باشد. در صورتیكه قصد نصب یك كارت صدا بر روی مادر برد بمنظور افزایش كیفیت صدا وجود داشته باشد ، می توان با استفاده از Jumper و یا BIOS سیستم ، كارت صدای موجود بر روی مادربرد (OnBoard) را غیر فعال و از كارت صدای مورد نظر خود استفاده نمود.

در صورتیكه بخواهیم از بازی های كامپیوتری استفاده نمائیم كه دارای گرافیك سه بعدی می باشند ، می بایست كارت گرافیك موجود بر روی مادربرد را غیرفعال و یك كارت گرافیك متناسب با نوع نیاز را بر روی مادر برد نصب نمود. در این رابطه لازم است به این نكته دقت شود كه مادربرد انتخابی دارای اسلات AGP باشد. امروزه اكثر كارت های گرافیكی موجود از اسلات AGP بمنظور ارتباط با كامپیوتر استفاده می نمایند.

نحوه ارتباط با دستگاههای ذخیره سازی: اكثر مادربردها، با استفاده از یك كنترلر IDE از درایوهای ATA/100 یا ATA/133 پشتیبانی می نمایند. بر اساس مطالعات انجام شده، تفاوت بین دو استاندارد فوق، بسیار ناچیز بوده و این امر نمی تواند تاثیر چندانی در رابطه با انتخاب یك مادربرد را داشته باشد
:: نوع مطلب : سخت افزار ,

:: نوشته شده توسط : حسینی در چهارشنبه 17 خرداد 1385 و ساعت 05:06 ق.ظ

:: ویرایش شده در - و ساعت -

لینك ثابت   نظرات ( )

:: مطالب پیشین
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو